అర్ధరాత్రి ఆత్మలు 2

ఎపిసోడ్ 2: వీరాపురం అనే పేరు

ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించినా అర్జున్ మనసులో మాత్రం చీకటే ఉంది.

గత రాత్రి జరిగిన సంఘటనలు అతని ఆలోచనలను వెంటాడుతున్నాయి.

తాత డైరీ...

"వీరాపురం" అనే గ్రామం...

"వెళ్లవద్దు" అని రాసిన రహస్య కాగితం...

అన్నీ కలిపి ఒక పెద్ద రహస్యంలా అనిపిస్తున్నాయి.

అతను డైరీని మరోసారి తెరిచాడు.

ఈసారి ప్రతి పేజీని జాగ్రత్తగా పరిశీలించడం ప్రారంభించాడు.

చాలా చోట్ల ఇంకు చెరిగిపోయింది.

కొన్ని పేజీలు చింపివేయబడ్డాయి.

అయితే ఒక విషయం అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.

డైరీ వెనుక కవర్ కొంచెం మందంగా ఉంది.

సాధారణంగా ఉండే కవర్‌లా కనిపించలేదు.

అతను వేళ్లతో నెమ్మదిగా నొక్కాడు.

లోపల ఏదో ఉన్నట్లు అనిపించింది.

అర్జున్ జాగ్రత్తగా కవర్‌ను విడదీశాడు.

అందులో ఒక మడిచిన కాగితం దాగి ఉంది.

"ఇది ఏమిటి?"

అతను వెంటనే దాన్ని విప్పాడు.

అది ఒక పాత మ్యాప్.

చేతితో గీసిన మ్యాప్.

పలు కొండలు, అడవులు, ఒక నది, చివరలో ఎర్రటి వృత్తంతో గుర్తు పెట్టిన ప్రాంతం కనిపించింది.

ఆ ప్రాంతం పక్కన ఒకే ఒక్క పదం ఉంది.

"వీరాపురం"

అర్జున్ కళ్లలో మెరుపు మెరిసింది.

"దొరికింది!"

అతను వెంటనే తన ల్యాప్‌టాప్ తెరిచాడు.

మ్యాప్‌లోని గుర్తులను గూగుల్ మ్యాప్స్‌తో పోల్చడం ప్రారంభించాడు.

దాదాపు రెండు గంటల పరిశోధన తర్వాత అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.

ఆ ప్రాంతం ప్రస్తుతం కూడా మ్యాప్‌లో ఉంది.

అయితే అక్కడ గ్రామం పేరు నమోదు కాలేదు.

కేవలం దట్టమైన అడవి మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

"ఇది మరింత విచిత్రంగా ఉంది."

అతను తన నోట్స్‌లో వివరాలు రాయడం ప్రారంభించాడు.

అప్పుడే తలుపు దగ్గర నుంచి అమ్మమ్మ స్వరం వినిపించింది.

"టీ తీసుకువచ్చాను బాబూ."

ఆమె లోపలికి వచ్చింది.

మ్యాప్ చూసిన వెంటనే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.

"అది ఎక్కడ దొరికింది?"

"డైరీలో."

అని అర్జున్ చెప్పాడు.

ఆమె చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి.

"నీ తాత కూడా ఇదే మ్యాప్ చూసేవాడు."

"అమ్మమ్మా... తాత అసలు ఏ పని కోసం వెళ్లాడు?"

ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

తర్వాత నెమ్మదిగా మాట్లాడింది.

"అతను కూడా జర్నలిస్టే."

"ఏమిటి?"

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

"అవును. చాలా సంవత్సరాల క్రితం ఒక పత్రిక కోసం పనిచేసేవాడు."

"అయితే ఎవరూ ఎందుకు చెప్పలేదు?"

"ఆ విషయం తర్వాత కుటుంబంలో ఎవరూ మాట్లాడాలనుకోలేదు."

అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.

"అతను వీరాపురం వెళ్లి తిరిగి వచ్చినప్పుడు పూర్తిగా మారిపోయాడు."

"ఎలా?"

"రాత్రిళ్లు నిద్రపోడు."

"ఎందుకు?"

"ఎవరో తనను చూస్తున్నారని చెప్పేవాడు."

అర్జున్ వెన్నులో చలి పాకింది.

---

మధ్యాహ్నం.

అర్జున్ పాత వార్తాపత్రికల ఆర్కైవ్‌ను వెతకడానికి పట్టణ లైబ్రరీకి వెళ్లాడు.

అక్కడ వృద్ధ లైబ్రేరియన్ ఉన్నాడు.

అర్జున్ తన తాత పేరు చెప్పగానే వృద్ధుడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

"రాఘవయ్యా?"

"అవును."

"ఆ పేరు చాలా సంవత్సరాల తర్వాత వింటున్నాను."

"మీకు తెలుసా?"

"తెలుసు."

వృద్ధుడు నెమ్మదిగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

"అతను మంచి జర్నలిస్ట్."

"వీరాపురం గురించి తెలుసా?"

ఈ ప్రశ్న విన్న వెంటనే వృద్ధుడి ముఖంలో భయం కనిపించింది.

"ఆ పేరు ఎవరు చెప్పారు?"

"నా తాత డైరీలో ఉంది."

కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత వృద్ధుడు లేచి ఒక పాత ఫైల్ తీసుకొచ్చాడు.

ఫైల్ మొత్తం దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.

"ఇది చాలా కాలంగా ఎవరూ చూడలేదు."

అని చెప్పి టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

అర్జున్ ఫైల్ తెరిచాడు.

అందులో పాత వార్తా కత్తిరింపులు ఉన్నాయి.

ఒక శీర్షిక అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.

"నాలుగు మంది పరిశోధకులు అదృశ్యం"

అతను వెంటనే కథనం చదివాడు.

1981లో ఐదుగురు వ్యక్తులు ఒక రహస్య గ్రామం గురించి పరిశోధన చేయడానికి వెళ్లారని అందులో ఉంది.

వారిలో నలుగురు తిరిగి రాలేదు.

ఒకరు మాత్రమే తిరిగి వచ్చారు.

ఆ వ్యక్తి...

రాఘవయ్య.

అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

"ఇది నిజమేనా?"

అతను అడిగాడు.

వృద్ధుడు తల ఊపాడు.

"అవును."

"మిగతా వాళ్లకు ఏమైంది?"

"ఎవరూ తెలియదు."

"తాత చెప్పలేదా?"

"చెప్పాడు."

"ఏమన్నాడు?"

వృద్ధుడు లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

"వాళ్లను మనుషులు తీసుకెళ్లలేదు అన్నాడు."

అర్జున్ ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.

"దెయ్యాలా?"

వృద్ధుడు మాత్రం నవ్వలేదు.

అతని కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.

"అతను సరదాగా చెప్పలేదు."

---

సాయంత్రం.

అర్జున్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు.

అతని మెదడు ప్రశ్నలతో నిండిపోయింది.

డైరీ.

మ్యాప్.

అదృశ్యమైన వ్యక్తులు.

విచిత్ర హెచ్చరికలు.

అన్నీ ఒకదానితో ఒకటి సంబంధం ఉన్నట్లే కనిపిస్తున్నాయి.

అతను గదిలో కూర్చుని నోట్స్ రాస్తుండగా అకస్మాత్తుగా ఫోన్ మోగింది.

తెలియని నంబర్.

"హలో?"

అతను కాల్ ఎత్తాడు.

మొదట నిశ్శబ్దం.

తర్వాత చాలా నెమ్మదిగా ఒక స్వరం వినిపించింది.

"వీరాపురం వెళ్లకు..."

అర్జున్ ఒక్కసారిగా లేచాడు.

"ఎవరు?"

అవతల నుంచి మళ్లీ అదే మాట.

"వీరాపురం వెళ్లకు..."

ఆ తర్వాత కాల్ కట్ అయింది.

అర్జున్ వెంటనే తిరిగి కాల్ చేశాడు.

కానీ నంబర్ అందుబాటులో లేదు.

అతను కిటికీ బయట చూశాడు.

రోడ్డుపై ఎవరూ లేరు.

అయినా ఎవరో తనను గమనిస్తున్నట్లు అనిపించింది.

---

ఆ రాత్రి.

గడియారం పన్నెండు కొట్టింది.

అర్జున్ ఇంకా మేల్కొనే ఉన్నాడు.

డైరీ చదువుతున్నాడు.

అప్పుడే బయట కుక్కలు గట్టిగా మొరగడం ప్రారంభించాయి.

ఒకటి కాదు.

పది, పదిహేను కుక్కలు ఒకేసారి మొరుగుతున్నట్లు ఉంది.

అతను కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

బయట వీధిలో కుక్కలు ఒకే దిశగా చూస్తున్నాయి.

అవి ఇంటి ఎదుట ఉన్న పాత వేపచెట్టును చూస్తున్నాయి.

అర్జున్ కూడా ఆ చెట్టు వైపు చూశాడు.

మొదట ఏమీ కనిపించలేదు.

కానీ కొద్దిసేపటి తర్వాత...

చెట్టుకింద ఒక తెల్లని ఆకారం కనిపించింది.

మనిషిలా ఉంది.

కానీ ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు.

అది కదలకుండా నిలబడి ఉంది.

అర్జున్ కళ్లు చిన్నవిగా చేశాడు.

"ఎవరు అక్కడ?"

అని అరిచాడు.

ఆ ఆకారం నెమ్మదిగా తల పైకెత్తింది.

అప్పుడే మెరుపు మెరిసింది.

ఆ క్షణంలో అర్జున్ చూసిన దృశ్యం అతని గుండెను ఆపేసేలా చేసింది.

ఆ ఆకారానికి కళ్ళు లేవు.

కేవలం నల్లటి ఖాళీ గోతులు మాత్రమే ఉన్నాయి.

అర్జున్ భయంతో వెనక్కి తగ్గాడు.

మరోసారి బయట చూసే సరికి...

ఆ ఆకారం కనిపించలేదు.

అది ఎప్పుడూ అక్కడ లేనట్లుగా అదృశ్యమైపోయింది.

---

మరుసటి ఉదయం.

అర్జున్ ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

"నేను వీరాపురం వెళ్తాను."

అని అమ్మమ్మకు చెప్పాడు.

ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

"వెళ్లకు బాబూ."

"నేను తప్పక వెళ్లాలి."

"అక్కడ ప్రమాదం ఉంది."

"అందుకే వెళ్లాలి."

అతను ధైర్యంగా అన్నాడు.

తన తాతకు ఏమైందో తెలుసుకోవాలి.

నాలుగు మంది ఎందుకు అదృశ్యమయ్యారో తెలుసుకోవాలి.

ఆ గ్రామం నిజంగా ఉందో లేదో తెలుసుకోవాలి.

అతనికి తెలియదు...

అదే సమయంలో వందల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక దట్టమైన అడవిలో...

ఒక పాడుబడిన దేవాలయం లోపల...

ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మూసి ఉన్న ఒక రాతి తలుపు నెమ్మదిగా కదులుతోంది.

చీకటి మధ్య నుంచి రెండు ఎర్రటి కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి.

ఒక భయంకరమైన స్వరం మార్మోగింది.

"రాఘవయ్య రక్తం... మళ్లీ వస్తోంది..."

ఆ శబ్దంతో దేవాలయం గోడలు కంపించాయి.

చుట్టూ వేలాది గబ్బిలాలు ఎగిరిపోయాయి.

మరియు చీకటి మరింత గాఢంగా మారింది.

కొనసాగుతుంది...

తదుపరి ఎపిసోడ్:

ఎపిసోడ్ 3 – అడవిలోకి ప్రయాణం

అర్జున్ వీరాపురం కోసం ప్రయాణం ప్రారంభిస్తాడు. కానీ మార్గమధ్యంలో అతనికి ఎదురయ్యే మొదటి భయంకర హెచ్చరిక అతని జీవితాన్ని మార్చేస్తుంది.