ఎపిసోడ్ 1: తాత డైరీ
ఆకాశం నల్లటి మేఘాలతో కప్పబడి ఉంది. బయట భారీ వర్షం కురుస్తోంది. గాలి వేగంగా వీచుతూ పాత చెట్ల కొమ్మలను ఊపుతోంది. ప్రతి మెరుపు ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ వెళ్లినప్పుడు, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఒక్క క్షణం తెల్లగా మెరిసి మళ్లీ చీకటిలో మునిగిపోతోంది.
హైదరాబాద్ నగరంలోని ఒక చిన్న అపార్ట్మెంట్లో అర్జున్ తన ల్యాప్టాప్ ముందు కూర్చుని ఉన్నాడు.
అర్జున్ వృత్తిరీత్యా జర్నలిస్ట్. ఇరవై ఎనిమిదేళ్ల వయసు. నిజాలను వెతకడం, రహస్యాలను ఛేదించడం అతని అభిరుచి. అతను పనిచేసే వార్తా సంస్థలో చాలా మంది అసాధ్యమని భావించిన కేసులను కూడా అతను ఛేదించాడు.
కానీ ఈ రాత్రి అతని మనసు పనిలో లేదు.
టేబుల్ మీద ఉన్న ఒక పాత ఫోటోపై అతని చూపు నిలిచిపోయింది.
ఆ ఫోటోలో అతని తాత రాఘవయ్య చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్నాడు.
అర్జున్కు తాత అంటే చాలా ఇష్టం.
చిన్నప్పుడు తాత చెప్పిన కథలు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి.
దెయ్యాలు, ఆత్మలు, పాత దేవాలయాలు, శాపాలు...
అవి కేవలం కథలే అని అర్జున్ అనుకునేవాడు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం ఎప్పుడూ అతనికి అర్థం కాలేదు.
తాత ఎలా చనిపోయాడు?
కుటుంబంలో ఎవరూ దాని గురించి మాట్లాడేవారు కాదు.
వారు చెప్పేది ఒక్కటే.
"నీ తాత అదృశ్యమయ్యాడు."
అంతే.
ఎక్కడ?
ఎలా?
ఎందుకు?
ఎవరూ చెప్పలేదు.
అప్పుడే ఫోన్ మోగింది.
అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తాడు.
"హలో?"
"అర్జున్... నేను నీ అమ్మమ్మను మాట్లాడుతున్నాను."
అవతల నుంచి వృద్ధురాలి స్వరం వినిపించింది.
"అమ్మమ్మా! ఈ సమయంలో?"
"రేపు మా ఇంటికి రావాలి."
"ఏమైంది?"
కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.
"నీ తాతకు సంబంధించిన ఒక వస్తువు దొరికింది."
అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఏమిటది?"
"రేపు వచ్చి చూడు."
అని చెప్పి కాల్ కట్ అయింది.
---
మరుసటి రోజు.
ఉదయం.
అర్జున్ తన స్వగ్రామానికి బయలుదేరాడు.
మధ్యాహ్నానికి అక్కడికి చేరుకున్నాడు.
పాత ఇల్లు అలాగే ఉంది.
ఎర్రటి పెంకులతో నిర్మించిన ఆ ఇల్లు అతనికి ఎన్నో జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేసింది.
అమ్మమ్మ తలుపు దగ్గరే ఎదురుచూస్తోంది.
"రా బాబూ."
ఆమె కళ్లలో ఆందోళన కనిపించింది.
అర్జున్ లోపలికి వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అమ్మమ్మ ఒక పాత చెక్క పెట్టె తీసుకొచ్చింది.
పెట్టె మొత్తం దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.
"ఇది నీ తాత గదిలో దొరికింది."
అంది.
"ఇన్నాళ్లు కనిపించలేదు. నిన్న ఇంటిని శుభ్రం చేస్తుంటే పైకప్పు గదిలో దొరికింది."
అర్జున్ నెమ్మదిగా పెట్టె తెరిచాడు.
లోపల పాత పుస్తకాలు ఉన్నాయి.
కొన్ని ఫోటోలు ఉన్నాయి.
మరియు...
ఒక నలుపు రంగు డైరీ.
డైరీపై బంగారు అక్షరాలతో ఇలా ఉంది.
"రాఘవయ్య – వ్యక్తిగత గమనికలు"
అర్జున్ చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి.
"ఇది తాత డైరీనా?"
"అవును."
"మీరు చదివారా?"
అమ్మమ్మ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"లేదు."
"ఎందుకు?"
"చదవడానికి భయపడ్డాను."
"భయమా?"
ఆమె నిశ్శబ్దంగా తల ఊపింది.
"నీ తాత అదృశ్యమయ్యే ముందు కొన్ని రోజుల పాటు చాలా విచిత్రంగా ప్రవర్తించాడు."
అంది.
"ఏమైంది?"
"ప్రతి రాత్రి ఒకే పేరు చెప్పేవాడు."
"ఏ పేరు?"
"వీరాపురం."
అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడుచుకున్నాయి.
"వీరాపురమా?"
"అవును."
"అది ఎక్కడ ఉంది?"
"నాకు తెలియదు."
అని చెప్పి అమ్మమ్మ మౌనంగా కూర్చుంది.
---
ఆ రాత్రి.
అర్జున్ తన పాత గదిలో కూర్చుని డైరీ తెరిచాడు.
మొదటి పేజీలో ఇలా ఉంది.
"ఈ డైరీ ఎవరైనా చదువుతున్నారంటే నేను బహుశా బ్రతికి ఉండకపోవచ్చు."
అర్జున్ శరీరంలో చలి పాకింది.
అతను ముందుకు చదవడం ప్రారంభించాడు.
"1981 సంవత్సరం.
వీరాపురం అనే గ్రామం గురించి విచారణ చేయడానికి వెళ్లాను.
అది నా జీవితంలో చేసిన అతి పెద్ద తప్పు."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
వీరాపురం.
అదే పేరు.
తాత పదే పదే చెప్పిన పేరు.
అతను మరింత ఆసక్తిగా చదవసాగాడు.
"ఆ గ్రామం గురించి ఎన్నో వదంతులు విన్నాను.
ప్రతి ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలకు అక్కడ ప్రజలు అదృశ్యమవుతారని చెప్పారు.
మొదట నేను నవ్వుకున్నాను.
కానీ అక్కడికి వెళ్లిన తర్వాత నిజం తెలిసింది."
అక్కడే వాక్యం ఆగిపోయింది.
తర్వాతి పేజీకి వెళ్లాడు.
అందులో ఒక మ్యాప్ గీసి ఉంది.
మ్యాప్ పక్కన పెద్ద అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది.
"రాత్రి పన్నెండు గంటల తర్వాత దేవాలయం దగ్గరకు వెళ్లవద్దు."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అతను పేజీలు తిప్పాడు.
ఒక్కసారిగా ఒక పాత ఫోటో కింద పడింది.
అతను దాన్ని ఎత్తుకున్నాడు.
ఫోటోలో ఐదుగురు వ్యక్తులు ఉన్నారు.
వారిలో ఒకరు అతని తాత.
మిగతా నలుగురు తెలియని వ్యక్తులు.
వెనుక ఒక పాడుబడిన దేవాలయం కనిపిస్తోంది.
ఫోటో వెనుక భాగంలో ఇలా ఉంది.
"మేము ఐదుగురు వెళ్లాం.
నేను మాత్రమే తిరిగి వచ్చాను."
అర్జున్ గుండెల్లో భయం మొదలైంది.
---
ఆ సమయంలో.
బయట గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.
కిటికీ తలుపులు గట్టిగా కొట్టుకున్నాయి.
టక్!
టక్!
టక్!
అర్జున్ తల పైకెత్తాడు.
ఎవరో కిటికీని కొడుతున్నట్లు అనిపించింది.
అతను లేచి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
బయట ఎవరూ లేరు.
కేవలం చీకటి.
మరియు వర్షం.
అతను తిరిగి వచ్చి కూర్చున్నాడు.
డైరీని మళ్లీ తెరిచాడు.
తర్వాతి పేజీలో పెద్ద అక్షరాలతో ఒక హెచ్చరిక ఉంది.
"నువ్వు ఈ డైరీ చదువుతున్నావంటే... దయచేసి వీరాపురం వెళ్లకు."
అర్జున్ నవ్వుకున్నాడు.
"ఎందుకు వెళ్లకూడదు?"
అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.
అతను చదవడం కొనసాగించాడు.
"ఆ గ్రామంలో మనుషులు మాత్రమే ఉండరు."
అక్కడే ఇంకు మరకలు ఉన్నాయి.
మిగతా వాక్యాలు చెరిగిపోయాయి.
అర్జున్కు అసహనం వేసింది.
ఎంత ముఖ్యమైన సమాచారం అయితే అది చెరిగిపోయింది.
అతను పేజీలు వేగంగా తిప్పాడు.
చివరి భాగంలో ఒక పేజీ కనిపించింది.
ఆ పేజీపై కేవలం ఒక వాక్యం మాత్రమే ఉంది.
"వాళ్లు ఇప్పటికీ నన్ను వెతుకుతున్నారు."
అర్జున్ శరీరం మొత్తం గగుర్పొడిచింది.
---
అప్పుడే.
గదిలోని లైట్ ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
చీకటి.
పూర్తి చీకటి.
బయట మెరుపు మెరిసింది.
ఆ వెలుతురులో గదిలోని అద్దం కనిపించింది.
అద్దం ముందు ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్లు అనిపించింది.
అర్జున్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.
మళ్లీ మెరుపు మెరిసింది.
ఈసారి ఎవరూ లేరు.
"భ్రమ అయి ఉంటుంది."
అని తనకు తానే చెప్పుకున్నాడు.
కానీ అతని మనసు అంగీకరించలేదు.
అతను ఫోన్ టార్చ్ ఆన్ చేశాడు.
గది మొత్తం పరిశీలించాడు.
ఎవరూ లేరు.
అప్పుడే నేలపై ఏదో కనిపించింది.
ఒక కాగితం.
ఇంతకుముందు అక్కడ లేదు.
అతను కాగితం ఎత్తుకున్నాడు.
దానిపై ఎర్రటి మసితో ఒక మాట రాసి ఉంది.
"వెళ్లవద్దు."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఇది ఎవరు రాశారు?"
అతను వెంటనే బయటకు పరుగెత్తాడు.
ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోతున్నారు.
ఎవరూ లేచిన ఆనవాళ్లు లేవు.
అతను తిరిగి గదిలోకి వచ్చాడు.
కాగితం ఇంకా అతని చేతిలోనే ఉంది.
అది నిజంగానే ఉంది.
కల కాదు.
భ్రమ కాదు.
---
ఉదయం.
అర్జున్ ఆ కాగితం గురించి అమ్మమ్మకు చెప్పాడు.
ఆమె ముఖం పాలిపోయింది.
"ఏమైంది అమ్మమ్మా?"
"అదే."
"ఏది?"
"నీ తాత అదృశ్యమయ్యే ముందు కూడా ఇలాంటి కాగితాలు కనిపించేవి."
అంది.
"ఏమిటి?"
"వెళ్లవద్దు... అని."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.
ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు.
ఏదో ఉంది.
ఏదో రహస్యం.
అతని జర్నలిస్టు మనసు ఇప్పుడు పూర్తిగా మేల్కొంది.
"అమ్మమ్మ."
"ఏమిటి బాబూ?"
"నేను వీరాపురం వెళ్తాను."
ఆమె కళ్లలో భయం కనిపించింది.
"వెళ్లకు."
"ఎందుకు?"
"నీ తాత కూడా అలాగే అన్నాడు."
"అమ్మమ్మా..."
"దయచేసి వెళ్లకు."
కానీ అర్జున్ నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
అతను నిజం తెలుసుకోవాలి.
తన తాతకు ఏమైందో తెలుసుకోవాలి.
వీరాపురం అనే గ్రామం అసలు ఏమిటో తెలుసుకోవాలి.
అతనికి తెలియదు...
ఆ నిర్ణయం అతని జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చబోతోందని.
అతనికి తెలియదు...
ఆ డైరీ తెరిచిన క్షణం నుంచే ఒక పురాతన చీకటి శక్తి అతన్ని గమనించడం ప్రారంభించిందని.
అతనికి తెలియదు...
ఆ రాత్రి అతను నిద్రపోతున్నప్పుడు, అతని గది కిటికీ బయట ఒక తెల్లని నీడ నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉందని.
ఆ నీడ కళ్లలో విచిత్రమైన ఎర్రటి వెలుగు మెరిసింది.
అది నెమ్మదిగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
"మరొకడు వస్తున్నాడు..."
అని గుసగుసలాడింది.
తర్వాత చీకటిలో కలిసిపోయింది.
కొనసాగుతుంది...
0 Comments